• Afgelopen weekend is Henk Dikmans (Henk zittend 2e vanaf links) overleden. Henk was een Botlekker van het eerste uur, hij kwam over van DRL om bij EOV - de voorganger van Botlek - te spelen. Daar speelde hij samen met onder andere Bert Goedendorp.

    Hij maakte zich direct verdienstelijk voor de club. Bij de overgang van EOV naar Botlek hielp hij mee met het werk op het nieuwe sportpark De Brug. Zoals bij het graven van de sleuven voor de verlichting (met de hand!) en het plaatsen van de lichtmasten. Maar ook bij klussen in de kantine en kleedkamers stond hij zijn mannetje. Toen de kantine voor het eerst werd uitgebreid begin jaren '70 was hij zo vaak op de Botlek dat zijn vrouw Lies wel eens vroeg of hij met Botlek getrouwd was in plaats van met haar. Dat was natuurlijk niet zo maar het tekende de mens Henk en de club Botlek, wat hij een echte familieclub noemde.

    Als felle en moeilijk te passeren linksback speelde hij tien jaar in het 1e elftal. Daarna bleef hij tot zijn 53e voetballen in een lager elftal samen met een aantal van zijn oude team-maatjes uit de selectie, zoals Rien van Bodegom en Siem Kastelein.

    Henk beheerde 30 jaar lang de materialen van de club. In het Botlek-boek vertelt hij dat er in die tijd altijd donkere ballen waren die je in het donker bijna niet zag. Die verfde hij dan wit met een soort latex zodat je ze beter zag. En als de verf er af was gegaan na een training, pakte hij weer de kwast om de ballen bij te kleuren.

    Henk was altijd vrolijk en in voor een geintje.

    Botlek speelde een keer een wedstrijd op Goeree-Overflakkee en de scheidsrechter had niet bepaald in het voordeel van Botlek gefloten.
    Na afloop vroeg de scheidsrechter of hij met Botlek mee kon rijden met de bus, hij moest naar Rotterdam.
    Henk zei toen: Ja, hoor stap maar in, we rijden wel even langs. Eenmaal in de buurt van IJsselmonde zei Henk: Hier is het, nog een klein stukje lopen en je bent er.
    Eenmaal uitgestapt barstte de hele bus in lachen uit, de arme man moest aan de andere kant van Rotterdam zijn.

    Dat was typisch Henk.

    Wij wensen zijn familie veel sterkte.